Zachwycony językiem skryptowym Windows PowerShell. Swoją wiedzę, doświadczenia i spostrzeżenia opisuję na blogu.

Tygodniowy zestaw linków – #3

Nie samym PowerShellem człowiek żyje, dlatego w tym tygodniu dużo skromniej:

By

Read More

Praktyczny przykład wykorzystania PowerShell i zmarnowania czasu!

gist powershell github

Gdy przygotowuję nowy wpis staram się, aby znalazło się w nim jak najwięcej przykładów. Zdecydowanie najlepiej pamiętam, to co praktycznie wykonam, niż to, co tylko przeczytam lub obejrzę. Dlatego lubię wyjaśnienia z przykładami i sam takie piszę dla Ciebie.

Wróćmy na chwilę do ostatniego wpisu na temat szkodliwości Write-Host. Znalazło się tam kilka fragmentów kodu, które miały na celu lepsze zrozumienie omawianego tematu. Przykładowe kody PowerShell publikuję na GitHub Gist. Wykonywanie tego dla jednego przykładu nie należy czasochłonnych, lecz dla większej ilości już tak.

Chciałem coś z tym zrobić i widziałem 3 opcję, rezygnacja odpadała, na delegowanie mnie (jeszcze;) nie stać, pozostała mi…

Automatyzacja

Żeby nie robić więcej tego w ten sposób (czyt. manualnie), pierwsze co zrobiłem to przejrzałem Github API i znalazłem to, czego potrzebowałem najbardziej.

Czym jest API?
API (aplication programin interfejs) – to interfejs aplikacji, który pozwalają na korzystanie z określonych funkcjonalności we własnej aplikacji.

Po zapoznaniu się z możliwościami API w zakresie Gist, zapoznałem się z również z dokumentacją dotyczącą uwierzytelniania.

Dalej to już tylko czysta przyjemność wykorzystania PowerShell. Efektem jest funkcja New-GithubGist (zawarta w module PSGitHubGist), w której oprócz wywołania POST /gists dodaje do zwracane obiektu własną własność embed.

Wymagania wstępne

Do działania funkcji niezbędna jest nazwa użytkownika oraz klucz do API. Aby go wygenerować zaloguj się do swojego konta na GitHub, przejdź do ustawień (Setting), następnie Developer Settings i Personal access tokens.

gist powershell token

Mając jedno i drugie można korzystać z funkcji.

Przykłady użycia

Pierwszy przykład to wstawienie jednego skryptu do GitHub Gist.

Drugi to przykład z życia wzięty. Utworzenie wszystkich skryptów z wybranego folderu pod publikację wpisu na temat Write-Host. W potoku przekazuję wszystkie pliki z wybrane folderu do publikacji.

Podsumowanie

To jest to co, najbardziej lubię w PowerShell, krótki czas od pomysłu do realizacji. Dzięki jednej małej funkcji jestem w stanie skrócić czas przygotowywania nowych wpisów.

Być może sama funkcja dla Ciebie nie będzie przydatna, ale chciałem Ci pokazać jak użyteczny jest dla mnie PowerShell i jaki może być również dla Ciebie.

Dlatego pomyśl, co wykonujesz na co dzień, czynności powtarzalne i czasochłonne. Zastanów się, czy jesteś w stanie wykorzystać PowerShell do uproszczenia, zautomatyzowania tej czynności. Przygotowanie będzie wymagało wysiłku, ale satysfakcja i zaoszczędzony czas (później) będzie bezcenny.

Najważniejsze na koniec, warto zacząć od poszukania czy ktoś już nie napisał tego co potrzebujemy. Tak było w moim przypadku, PSGitHub 🙂

By

Read More

O szkodliwości Write-Host

Unikanie polecenia Write-Host jest jedną z wielu dobrych praktyk związanych z PowerShell. Sam Jeffrey Snover, twórca PowerShell nazwał je złym, szkodliwym. Taka łatka ciągnie się za Write-Host do dziś.

Pytanie, czy aby słusznie?

Continue Reading

By

Read More

Invoke-Command i błąd początkującego (ale nie tylko) 😐

Dzisiaj zacznę nietypowo. Spójrz na poniższy fragment kodu i odpowiedź na pytane. Czy to zadziała?

Jeśli od razu pomyślałeś, “nie ma mowy” to problem z przeniesieniem zmiennych lokalnych do poleceń zdalnych nie jest Ci obcy. Jeśli jednak miałeś wątpliwości (spoko, sporo osób je ma) to zapraszam Cię do wpisu, w którym wyjaśniam, dlaczego nie mogło to zadziałać.

Wszystkiemu winny jest…

Zakres sesji

Z zakresem sesji trzeba się zmierzyć, nie tylko używając Invoke-Command ale również Start-Job.

Lokalny skrypt jest wykonywany w zakresie innej sesji niż blok skryptu wykonany przez Invoke-Command lubStart-Job. Zdefiniowane zmienne $Path i $Desintation istnieją tylko w naszej (lokalnej) sesji. Natomiast w zdalnej po prostu ich nie ma, więc mają wartość $null.

Wykonaj poniższy przykład aby przekonać się, że to napisałem to prawda.

Działa to tak a nie inaczej, ponieważ PowerShell zakłada, że zmienne używane w zdalnych poleceniach zostaną tam zdefiniowane. Czyli PowerShell domyślnie oczekuje czegoś takiego.

Jest to jakieś rozwiązanie, jednak znacznie częściej będziesz chciał przekazać wartości z lokalnego skryptu (sesji) do sesji zdalnej. Co wtedy?

Zobacz 3 podejścia przeniesienia zmiennych lokalnych do poleceń zdalnych.

1. Zmienna automatyczna $args

Wykorzystaj parametr -ArgumentList polecenia Invoke-Command lub Start-Job do przekazania wartości zmiennych. Wartości te trafią (nie zawsze) do automatycznej zmiennej $args, którą wykorzystasz w bloku skryptu.

Zmienna $args jest tablicą, dlatego pierwszą wartość znajdziesz w $args[0], drugą w $args[1] i tak dalej.

2. Blok parametrów

Wykorzystaj w bloku skryptu, blok parametrów tak jak w skrypcie lub funkcji. Określ niezbędne parametry, których wartość następnie przekażesz podobnie jak wyżej, poprzez -ArgumentList.

Jeśli blok skryptu ma zadeklarowane parametry to zmienna automatyczna $args jest pomijana (stąd te nie zawsze), chyba że argumentów w -ArgumentList będzie więcej niż parametrów w bloku param().

3. Modyfikator zakresu `Using:`

Począwszy od PowerShell 3.0, sprawa uproszczono maksymalnie. Wystarczy skorzystać z modyfikatora zakresu Using:<nazwa zmiennej> aby przenieść zmienną lokalną do zdalnego polecenia.

W tym podejściu -ArgumentList jest kompletnie niepotrzebny. Tylko oznaczamy modyfikatorem w bloku skryptu, które zmienne lokalne zostaną użyte w zdalnej sesji.

Podsumowanie

We wpisie wyjaśniłem, dlaczego występuje problem z przeniesienia zmiennych lokalnych do poleceń zdalnych i jak sobie z nim radzić.

Ostatnia sprawa, jeśli nie musisz zapewniać kompatybilności z PowerShell 2.0 to wykorzystuj w pierwszej kolejności modyfikator sesji Using:.

Źródła:

By

Read More

Potok czyli pełna moc możliwości PowerShell

Dzięki “pionowej kresce” w poleceniach, można wykorzystać pełną moc PowerShell. Znak potoku | bo o nim mowa, umożliwia nam łączyć wiele poleceń w potężne jednowierszowe sekwencję.

W ten sposób osiągamy w jednym wierszu to, co zwykle wymagałoby pisania kilku linii w skrypcie. Wszystko to zasługa potoku.

Potok

Potok zapewnia efektywny sposób przekazywania wyników pomiędzy poleceniami. Każdy znak potoku | powoduję próbę wysyła wyniku poprzedniego polecenia do następnego.

Parafrazując, dane wyjściowe pierwszego polecenia trafiają jako dane wejściowe do następnego polecenia, dane drugiego do kolejnego i tak dalej. Jak woda w potoku, wyniki w PowerShell “płyną” z lewej do prawej.

Jeden niuans, nie wszystkie polecenia akceptują przekazane dane z potoku.

Jak sprawdzić?

Najprościej, sięgając do treści pomocy. W tym celu wykonaj polecenie help z parametrem  -Parameter * i zwróć uwagę na Accept pipeline input.

Oprócz informacji, do jakich parametrów możliwe jest przekazanie wartości, również dowiesz się jakiego typu dane oraz jakie metody wiązania są akceptowane.

Metoda ByValue

Metody są dwie, jednak ByValue ma pierwszeństwo. Jej działanie jest proste, polega na przekazaniu całego obiektu (wszystkich właściwości, metod, aliasów) do kolejnego polecenia.

Zobacz na przykładzie. Get-Process zwraca obiekt typu System.Diagnostics.Process. który jest w całości przekazywany do polecenia Stop-Process. Nastąpi to dopiero po tym jak powłoka PowerShell sprawdzi, czy jakikolwiek parametr polecenie akceptuję meotdę ByValue i przyjmuję obiekt takiego typ.

potok ByValue jak działa pipeline

Jeśli wszystkie warunki są spełnione, wykonywane jest polecenie Stop-Process, jeśli nie to powłoka sprawdza drugą metode.

Metoda ByPropertyName

ByValue opiera się na typie obiektu, natomiast ByPropertyName tylko na nazwie właściwości. Oczywiście wcześniej sprawdzając, czy parametr akceptuję dane z potoku.

W przeciwieństwie do ByValue, która akceptuję jedno wiązanie, ta metoda pozwala na wiązanie wielu pasujących do siebie właściwości i parametrów.

potok ByPropertyName jak działa pipeline

W przypadku Get-Item -Path . | Stop-Process typ obiektu nie zgadza się z typem parametru InputObject. Dlatego wystąpiło wiązanie po nazwie właściwości Name i wykonanie polecenia Stop-Process.

Takie polecanie nie ma większego sensu, ale jako przykład jest idealne 🙂

Dla ciekawskich

Jeśli chciałbyś podejrzeć co dokładnie PowerShell wykonuję w momencie użycia znaku potoku z pomocą przychodzi polecenie Trace-Command.

Podsumowanie

Wpis miał przybliżyć jak PowerShell podejmuję decyzję, kiedy wyjście jednego polecenie może zostać przekazane do kolejnego.

Na początku stosowania potoku może być nieintuicyjne, ale przy odrobinie praktyki przekonasz się, że łączenie poleceń oszczędza czas, a także zwiększa efektywność skryptów.

By

Read More

× Close